شمارهٔ ۱۳۶۲

ح حکیم نزاری قهستانی
0 Altın Yaprak
من ز می کی توبه کردم این چه بهتان است هی توبه و من حاش لله توبه کی کردم ز می ساقیا برخیز و آب معنوی در جام ریز دیگران را تن به جان زنده ست و ما را جان به وی پادشاه و ملک و درویش و قناعت ما و عشق گفته اند آری که هم با اصل گردد کل شی چون کنم از صحبت اهل دل آخر احتراز با که پیوندم کزیشان بگسلم با اهل غی حاش لله توبه بر من کی توان بستن به زور خیره کی هم صحبت آتش تواند بود نی ظل طوبا سایة خم است و در خم آفتاب من ز بهر آفتاب افتاده در پایش چو فی آفتاب از رشک خورشید قدح گیرد عرق هم چنان کز قطره ی شبنم عذار لاله خوی از صفای جوهر می کشف می شد سر غیب این همه آوازه در دنیا فتاد از جام کی محتسب گوید مرو بی ره نزاری گرد شهر احمق بیهوده گوی این جا غلط کرده ست پی از پی تحصیل می دم دم بگردم دربه در هم چو مجنون در هوای وصل لیلی حی به حی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.