شمارهٔ ۱۳۸۱
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
هر شبی با گریه های خود خوشم
گر چه هست آن روغنی بر آتشم
مرگ شیرین شد مرا از عیش تلخ
زنده گردم وه کزین شربت خوشم
گل ز باغ وصل نزدیکان برند
من چو سگ از دور با سنگی خوشم
ای که پابوسی فغانم زن که من
زاهد کویم ولی شاهدوشم
بس که جانم عاشق دشنام اوست
هر که را گوید به سوی خود کشم
یک نفس بنشین که میرم پیش تو
تا نفس باقیست پنج و یا ششم
مور گر میرد نباشد خونبها
پی سپر کن زیر پای ابرشم
ز آه خسرو جان من ایمن مباش
کاسمان دوز است تیر تر کشم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş