شمارهٔ ۱۴۱۱

امشب من آن نیم که فغان را فرو برم طوفان کنم ز دیده جهان را فرو برم شمعی به سینه و نتوانم برون دهم جان سوخت چند سوز نهان را فرو برم بشناختم که لذت شمشیر و تیر چیست هر دم ز بس که آه و فغان را فرو برم خونابه می خورم ز دل آن دولت از کجا کز لعل یار شربت جان را فرو برم حسرت فرو برم چو به سینه گره شود آشام خون دل کنم آن را فرو برم نی سنگ ماند و نی دل سنگین در این خراب تا طعنه های پیر و جوان را فرو برم وه گر نمودی ای اجل آخر به پای زود تا من ز خویش نام و نشان را فرو برم روزی به روی ترشی از ابروی تو نرفت تا کی ز دور آب دهان را فرو برم من خسروم شکر شکن اما به ذکر دوست خواهم ز ذوق کام و زبان را فرو برم