شمارهٔ ۱۵۶۸

ای دل از آنها که رفت گر بتوانی مکن یاد جوانی بلاست بیش تو دانی مکن قسم خود ای جان ز تن جمله گرفتی کنون خانه تو دیگر است خیز و گرانی مکن ای لب و چشمت بلا غمزه پنهان مزن تیغ بزن آشکار داغ نهانی مکن چند خرامان روی وه که بترس از خدا غارت پیران راه بین و جوانی مکن هر چه بخواهی ز جور بر سر افتادگان می بتوانی ولیک گر بتوانی مکن حسن چو میدان دهد گوی ز سرها متاب رخش بقا سرکش است سست عنانی مکن اهل دل ار پیش ازین کشته خوبان شدند باقی از آن تواند دل نگرانی مکن نرم تر ی زن گره بر سر ابروی ناز حال دلم دیده ای سخت کمانی مکن حسن تو عالم گرفت خورده ز خسرو مگیر مرغ سلیمان بس است مرغ زبانی مکن