شمارهٔ ۱۶۲۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
سواره اینک آن سرو روانم می رود بیرون
بگیریدیش او کز کف عنانم می رود بیرون
دعایی خوانش ای زاهد که چندین خاطر خسته
به همراهی آن جان جهانم می رود بیرون
بدی گر گویمت جانا مگیر از من که مدهوشم
نمی دانم که تا چه از زبانم می رود بیرون
به جانان گفتنم ناگه نخواهد رفت جان یارب
چه نام است این که هر بار از زبانم می رود بیرون
چه دل ها زان که خست این ناله های زار من یارب
جگر دوز است تیری کز کمانم می رود بیرون
دلیری می کنم پیشش که خواهم ترک جان گفتن
دل من داند و هم من که جانم می رود بیرون
عجب حالی که خالی می نگردد سینه خسرو
بدین گونه که این اشک روانم می رود بیرون
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş