شمارهٔ ۱۷۴
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
چشمم که بر روی تو فتاده ست
بر آفت خود نظر نهاده ست
راهیست برای بردن جان
ابروی کجت میان گشاده ست
خط تو درونه مرا سوخت
شک نیست کز آفتاب زاده ست
زلفت سر و پا شکسته زانست
کز سرو بلند او فتاده ست
انصاف من شکسته بستان
زان طره که داد ظلم داده ست
گفتی ز لبم بنوش باده
خون می نوشم چه جای باده ست
خسرو ز تو بی قرار با تست
دل را چه کنم که خود مراد است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş