شمارهٔ ۱۷۷۶

خردی هنوز و کودکی ای نازنین برنا نه ای جورت نمی گیرم گنه کز نیک و بد دانا نه ای هر سو که زیبا بگذرد در دل همی بار آورد زیباییت جان می برد یا آفتی زیبا نه ای رخسار جان پرور ترا شکلی ز جان خوش تر ترا بیهوده هرکس مر ترا جان می نخواند تا نه ای آشوب عقل گمرهی بر نیکوان شاهنشهی نی نی که خورشید و مهی پروین نه ای جوزا نه ای سروی چنین یا سوسنی یا از گل تر خرمنی یعنی تو پهلوی منی یارب تویی این یا نه ای رویی چو گل شسته به خوی و آلوده لب ها را به می دل ها به گردت پی به پی می بینمت تنها نه ای بد عهدی و نامهربان گه دل دهی گاهی زبان من با توام باری به جان گر تو ز دل با ما نه ای شوخی مکن زین ها مگو کت نیست با ما آرزو من بنده ام آنجا که تو لیکن تویی کاینجا نه ای دیشب کشیدم از کمین زنجیر زلف عنبرین چشم تو گفت از خشم و کین خسرو مگر دیوانه ای