شمارهٔ ۱۷۹۰
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
گرچه به هر سخن دلم از تن ربوده ای
با این همه بگوی که جانم فزوده ای
چشمت به غمزه بردن دل ها نمونه ای ست
تا تو بدین بهانه چه دل ها ربوده ای
رویت درون پرده و صد پرده چاک از او
شادی به روزگار کسی کش نموده ای
بالین گردناک مرا طعنه می زنی
جانا به تکیه گاه غریبان نبوده ای
آسان مگیر آه و دم سرد من از آنک
خردی و گرم و سرد جهان نآزموده ای
گفتی که خون به دست خودت ریز ای رقیب
شکرانه بر من است که از وی شنوده ای
کی داند انده شب تنهانشستگان
ای آن که مست در بر جانان غنوده ای
ای مرغ آب عربده دریات سهل بود
پروانه وار سینه بر آتش نسوده ای
بد گفت عاشقانت چنین کرد خسروا
رنجه مشو که کشته خود را دروده ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş