شمارهٔ ۱۸۶۲
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
آنکه جان گویند خلقی آن تویی
وانکه شیرین تر بود از جان تویی
شهر دل ویران شد از بیداد تو
ورچه ویران تر شود سلطان تویی
در بلای فتنه نتوان زیستن
دیر زی گره یکی زیشان تویی
تا کیم سوزی که دل بر جای دار
چون برین دل صاحب فرمان تویی
از گران جانی من جانا مرنج
چون درون جان من پنهان تویی
من خوشم گر سوخته دارم جگر
از تو خواهم عذر چون مهمان تویی
درد خسرو هر زمان افزون تر است
از که گیرم عیب چون درمان تویی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş