شمارهٔ ۱۸۸۲
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
چو کار جهان نیست جز بیوفایی
درو با امید وفا چند پایی
رها کن چرا می کنی قصر و ایوان
به جایی که نبود امید رهایی
بلند آفتابی ست هر یک که بینی
بگرد اندرو در هوای هوایی
اگر آدمی غرقه گردد به دریا
از آن به که با کس کند آشنایی
اگر چه بسی دردها هست لیکن
جداگانه دردی ست درد جدایی
چو دیدی که هستی بقایی ندارد
ز هستی چه لافی در این لابقایی
مرو بهر مشتی درم نزد هر خس
مکن خدمت گاو چون روستایی
به جیب فلک خسروا دست در کن
به هر جا چو دونان چه دامن گشایی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş