شمارهٔ ۱۸۹۶

نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی که کبک قهقهه بر خود زند چو بخرامی ز شرم سر به گریبان فرو برد غنچه اگر به باغ روی کان چنان گل اندامی چو ذره زیر و زبر می شوند مشتاقان در آن زمان که چو خورشید بر سر بامی اگر تویی به سرانجام بد ز من خرسند کدام حال مرا به ز بد سرانجامی به سینه می گذری هر دمی و می سوزی که آتشی تو به خاشاک در نیارامی نگشت سیر ز طوفان آتش شوقت دلم که بود گوارانش دوزخ آشامی کسی که لاف زد از سوز عشق شمع وشان اگر کم است ز پروانه ای زهی خامی چرا کشد ز گریبان عشق سر آن کو نکرده پاره یکی پیرهن به بدنامی بباز بهر هوس جان به کام دل خسرو که هست مر همه را مردنی به ناکامی