شمارهٔ ۱۹۱۸
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
فسون چشمش ار خوابم نبستی
چرا چشمم چنین در خون نشستی
وگر بودی به چشمش مردمی هیچ
بدینسان در به روی من نبستی
ور از خوبان به آسانی شدی دل
ز آه عاشقان آتش بخستی
خوش آن وقتی که گاهی از سر ناز
بدیدی سوی ما و برشکستی
ببازم جان که دل خود بیش از آن برد
مقامر پخته ای من خام دستی
مؤذن چند خوانی در نمازم
چه می خواهی ز چون من بت پرستی
بتا گر گویمت بوسی ز لب ده
مگیر این بیهده گویی ز پستی
ز تو یک غمزه وز عشاق شهری
ز تو یک تیر وز عشاق شستی
رخت را کاش خسرو سیر دیدی
که مردی و ز نادیدن برستی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş