شمارهٔ ۴۱۰

ز من در هجر او هردم فغان زار می آید خوش آن چشمی که آن هردم بر آن رخسار می آید به بازی سوی من آمد به شوخی دل ز من بستد بدو گفتم چه خواهی کرد گفتا کار می آید چو رفتم بر درش بسیار دربان گفت کاین مسکین گرفتار است گویی کاین طرف بسیار می آید گر از نادیدنش روزی بمیرم نیست دشواری ولی رویش نخواهم دید آن دشوار می آید نشستی در دل و گویی که دل در من نهان کردی نمی دانی که آخر بر دلم این بار می آید سحرگاهان شنید افغان من همسایه گفت این سو که خواهد بود یارب کاین فغان زار می آید کجایی ای که طعن بیدلان کردی کنون دل را نگهدار ار توانی کاینک آن عیار می آید رقیبا یک عنایت کن خرامیدن مده او را که بر من هرچه می آید ازآن رفتار می آید صفای ساعدش دیدی کف دستش نگر اکنون که گل چیده ست و بر کف کرده از گلزار می آید مرا می گفت دی هرکس چو رفتم از درت بی خود که این صوفی مگر از خانه خمار می آید مگو باری که در بندم تو بیزاری شدی خسرو کسی آسان ز جان خویشتن بیزار می آید