شمارهٔ ۴۱۴

صبا می جنبد و آن مست ما را خواب می آید که از دم های سرد من جهان بی تاب می آید ازان مهتاب جان افروز کان شب بود مهمانم جهان تیره ست بر من چون شب مهتاب می آید من اینجا زار می سوزم به تاریکی و تنهایی وه ای همسایه غافل تو را چون خواب می آید غم لیلی جز از جان دست شستن می نفرماید نه بیهوده ست کاندر چشم مجنون خواب می آید گریبانم مگیر ای محتسب چون می پرستم من کزین دامان تر بوی شراب ناب می آید شبانگه بر سرم بگذشت و چشمش تر شد ای قربان چه بخت است این که رحمت در دل قصاب می آید نبینی دامن ای زاهد نگویی تلخم ای واعظ که آن دردی کیش دیرینه در محراب می آید خرامیدن نگه کن آن بهشتی را که پنداری ز جوی انگبین سیلی ست کز جلاب می آید فرو پوشید جان ها را که آن بی مهر می بیند نگه دارید دل ها را که آن قلاب می آید همه ناز است و شوخی و کرشمه خسروا دل نه که بهر کشتنت با این همه اسباب می آید