شمارهٔ ۴۱۷

مرا باز از طریق ساقی خود یاد می آید غم دیرینه بازم در دل ناشاد می آید از این سو می رسد هجرش کشیده تیغ در کشتن وز آن سو بختم از بهر مبارکباد می آید بسوز ای عاشق خسته که آن بی مهر می آید بنال ای بلبل مسکین که آن صیاد می آید فرو خوردن نمی آرم فغان زار خود پیشش که سگ چون دزد را دریافت در فریاد می آید برو ای خواب یار من نه ای زیرا که من امشب سر زلف پریشان کسی ام یاد می آید ز بیش می کشد بادم رواقم باش گو باری من این روزن نمی خواهم که این سو باد می آید فراموشم نمی گردد سر زلف چو شمشادش که بوی غایب خویشم از آن شمشاد می آید خرابم کرده بود و رفته بود او ای مسلمانان که باز آن یار بدخویم بر آن بنیاد می آید چنانت دوست می دارم که غیرت می برد جانم ز تو بر دیگری گر خود همه بیداد می آید جگرسوز است مشنو جان من افسانه خسرو کز او بوی دل شوریده فرهاد می آید