شمارهٔ ۴۱۷

س سلیم تهرانی
0 Altın Yaprak
نوبهار است و جنونم سوی هامون می کشد شور رسوایی مرا بر روی مجنون می کشد زین بیابان باد دایم کشته بیرون می کشد زاغ همچون خامه نقاش مجنون می کشد بس که گرد غم به خاطر دارم از دور جهان اشک چون مور از دل من خاک بیرون می کشد از ترازو حال ما را می توان معلوم کرد در جهان هرجا که باری هست موزون می کشد باخبر گردد گر از ذوق نوای بیدلان پنبه را گوش تو همچون داغ در خون می کشد سرو اگر همچون تذروش بر سر خود جا دهد خاطر لیلی به پای بید مجنون می کشد صد نزاکت می کند در شربت کوثر سلیم جام می اما به دستش ده ببین چون می کشد

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.