شمارهٔ ۴۸۶

یک دل به سر کوی تو آباد نیابند یک جان زخم زلف تو ازاد نیابند از بس که گرفتار غمت شد همه دلها آفاق بگردند و دلی شاد نیابند روزی که روی مست و خرامان سوی بازار در شهر یکی صومعه آباد نیابند می کش که به تسلیم نهادم سر خود زانک در کشتن خوبان ز کسی داد نیابند گفتی خبرت گه گهی از باد بپرسم از خاک طلب کین خبر از باد نیابند جان می کن و از بهر وفا دم مزن ای دل کاین مزد ز خوبان پریزاد نیابند ناخورده خراشی ز سر تیشه هجران سنگی به سر تربت فرهاد نیابند با بخت چه کارم ز پی وصل که هرگز مدبر صفتان گنج به بنیاد نیابند خسرو ز برای دل گم گشته چه نالی دانی که دل رفته به فریاد نیابند