شمارهٔ ۴۹۰

من بنده آن روی که دیدن نگذارند دیوانه زلفی که کشیدن نگذارند از تشنگیم شعله زنان سینه و از دور شربت بنمایند و چشیدن نگذارند چون زیستنی نیستم ار بینم و ار نی ای دوست چه وقت است که دیدن نگذارند صد دیده و دل منتظر تیر تو فریاد کش با من بیچاره رسیدن نگذارند یارب چه عذابی ست برین مرغ گرفتار بسمل نپسندند و پریدن نگذارند گفتم سخنی بشنوم و جان دهم اکنون محروم بمیرم چو شنیدن نگذارند صد چاک شده سینه و صد پاره شده دل این بی خبران جامه دریدن نگذارند امروز صبا از جگرم بوی گرفته ست زنهار کزان سوش وزیدن نگذارند صد خار جفا خورد ز هجران تو خسرو آه ار گلی از روی تو چیدن نگذارند