شمارهٔ ۵

زمانه شکل دیگر گشت و رفت آن مهربانی ها همه خونابه حسرت شدست آن دوستگانی ها عزیزانی که از صبحت گران تر بوده اند از جان چو بر دل ها گران گشتند بردند آن گرانی ها نشان همدمان جایی نمی بینم چه شد آری زمانه محو کرد از سر دگر ره آن گرانی ها کنون در کنج مهمان زمینند آنکه دیدستی پری رویان زیور کرده را در میهمانی ها چو مشک ما همه کافور شد از سردی عالم جوانان را ز ما دل سرد شد کو آن جوانی ها وگر سوزیم در عالم کسی دلسوز ما نبود ز بس کز مهربانان رفت سوز مهربانی ها مخند ای کامران عشق بر تلخی عیش من که من هم داشتم اندازه خود کامرانی ها کسی کامروز در شادیست فردا بینیش در غم نوید ماتم غم دان نوا و شادمانی ها به نقد خوشدلی مفروش ده روز حیات خود که خواهد رایگان رفتن متاع کامرانی ها غم آرد یاد شادی های رفته در دل خسرو چو یاد تندرستی و زمان شادمانی ها