شمارهٔ ۵۶

ای زلف چلیپای تو غارتگر دین ها وی کرده گمان دهنت دفع یقین ها کافر نکند با دل من آنچه تو کردی یعنی که در اسلام روا باشد از این ها زینسان که بکشتی به شکرخنده جهانی خواهم که به دندان کشم از لعل تو کین ها از ناصیه ما نشود خاک درش دور چون صندل بت برهمنان را ز جبین ها من خود شدم از کیش و گر خود صنم اینست بسیار شود در سر کارش دل و دین ها در کعبه مقصود رسیدن که تواند در بادیه هجر تو از فتنه کمین ها نالم به سر کوی تو هر صبح به امید چون مطرب درهای کرم پاس نشین ها گر مهر گیا بایدت ای دوست طلب کن هرجا که چکد آب دو چشمم به زمین ها دشوار رود مهر تو از سینه خسرو ماندست چو نقشی که بماند به نگین ها