شمارهٔ ۵۷۹
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
وقتی دل ما ازان ما بود
واندر دل یار ما وفا بود
بیگانه چنان شد آن دل از من
گویی تو که سالها جدا بود
صد شکر که هم به کوی او ماند
آن دل که ز من هزار جا بود
دید آنکه خمار چشم مستش
خمار شد ار چه پارسا بود
دی دید مرا و زیستم لیک
تا دید که گرد آن بلا بود
هر مور خطش مرا فرو برد
آن مورچه گویی اژدها بود
خسرو که درو گم است گویی
افسانه اوست بود و نابود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş