شمارهٔ ۶۹

بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب ها کنون هم هست شب لیکن سیاه از دود یارب ها خوش آن شب ها که پیشش بودمی گه مست و گه سرخوش جهانم می شود تاریک چون یاد آرم آن شب ها همی کردم حدیث ابرو و مژگان او هردم چو طفلان سوره نون والقلم خوانان به مکتب ها چه باشد گر شبی پرسد که در شب های تنهایی غریبی زیر دیوارش چگونه می کند شب ها بیا ای جان هر قالب که تا زنده شوند از سر به کویت عاشقان کز جان تهی کردند قالب ها اگر چه دل بدزدیدی و جان اینک نگر حالم چه نیکو آمد آن خنده درین دیده ازان لب ها مرنج از بهر جان خسرو اگرچه می کشد یارت که باشد خوبرویان را بسی زین گونه مذهب ها