شمارهٔ ۸۶۳

شب ها اسیر دردم و خوابم نمی برد وین آب دیده سوزش و تابم نمی برد جور زمانه برد ز من هرچه بود وای کاین درد عاشقی و شتابم نمی برد عمرم به بت پرستی و مستی گذشت هیچ خاطر به سوی زهد و ثوابم نمی برد گرچه خوش است شربت صافی ولی چه سود کز سینه تشنگی شرابم نمی برد از مسجد ار چه می شنوم غلغل دعا از گوش بانگ چنگ و ربایم نمی برد دی یار نازنین که دل از دست ما ببرد می خندد و نمک ز کبابم نمی برد امشب درازی شب ظالم مرا بکشت کاندوه غم ز جان خرابم نمی برد من گریه را به حیله نگهداشت می کنم ورنه کدام روز که آبم نمی برد ای دل ز قصه من و از سرگذشت خویش افسانه ای بگوی که خوابم نمی برد چون گل درید سینه خسرو نسیم دوست بوی بهشت هیچ عذابم نمی برد