شمارهٔ ۹۰۲

نماز شام که آن مه مرا جمال نمود ز نقش ابرو دیوانه را هلال نمود ز بس که روز و شبم در خیال اینم کشت که شب گذشت به پیش و مرا خیال نمود ندانمش ز کجا پرسش دلم می کرد دوید گریه خونین ز چشم و حال نمود دلم ببرد گرفتم که دزد دل بنما به ناز خنده دزدیده کرد و خال نمود ز حال گم شدگان درش خبر جستم به خاک ره خس و خاشاک پایمال نمود رقیب گفت که یاد تو می کند گه گاه مرا ز بخت بد خویشتن محال نمود ترا به خواب تنعم چه آگهی زان شب که در فراق تو خاطر هزار سال نمود نوید تیغ سیاست ز چون تو سلطانی سعادتی ست که درویش راجمال نمود نظاره تو زد آتش به جان خسرو از آنک ز دور تشنه تفتیده را زلال نمود