شمارهٔ ۹۰۹

در آن هجوم که یار تو پادشا باشد غم گدا که بود زیر پا کرا باشد منم به سوز و گدازش به یاد سیم برت چو مفلسی که هوسناک کیمیا باشد یگانه با تو چنانم که در جدایی تو چو یک تنم که ازو نیمه جدا باشد تو پادشاه بتانی و خاطرم اینست که شغل روسیهی بر درت مرا باشد شوم فدای جمالی که گر هزاران سال کنم نظاره هنوز آرزو به جا باشد بلا و فتنه از ان نخل باد یارب دور که برگ و فتنه او میوه بلا باشد ندانم این دل آواره را که فتوی داد که بت پرستی در عاشقی روا باشد فغان ز باد که بوی تو بهر کشتن خلق همی برد که چو من بیدلی کجا باشد مخواه عاقبت ای پندگوی خسرو را چو عاشق است رها کن که مبتلا باشد