Mahkum Sevdana

Yalnızlığın deltasındayım uzanmışım püfür, püfür anılara kalbimde ok gibi sen Yangın yüreğimde bir tebessümü öksüz bırakır düşüncelerim hani göz yapraklarımdan dökülen yağmuru bulutları kıskandıracak kadar sağar yanaklarımın kıyılarına gözyaşı dalgaları sarkar kirpiklerimden tutunsan da düşersin içine çığlıkların duyulmaz boğulursun hırçınlığında Tut ki ben yokum şu dünyada gezginmişim dolaşırken evrende kapatılmışım bir yıldıza hapsedilmişim ışıkları parmaklık, toprakları kelepçem uzatırım ellerimi parmaklıklara sana doğru bir soğuk nereden geldiği bilinmez bir gölgenin hücresindeyim görünmez bir sıcaklık kaplar bedenimi süzülürüm dünyaya kimse görmez kimse duymaz ben geceleri yıldızların ışıklarıyla senin yanında olurum başını kaldırıp ta gökyüzüne, saman yolunda gülümseyen yıldızımın ışıklarına baktığında gözlerinin mavisinde nefesimi solurum bildik bir şeydir sevmek anadan doğumumuzda alırız doğum çekirdeği gibi ne kadar yok dersen de ne kadar sevgi dilensen de rüyalar tatlıdır en kabus olanı bile ben yastığımda saçlarımın görünmez izi gibi tutkuyla bağlanırım gülüşüne güneş gibi tebessümümü yansıtırım yeryüzüne ve ellerimde sökülmez prangalar ben burada olmaya mahkumum sen gönlümde olmaya dünya dönmeye mahkum karanlıklar yok olmaya sonsuza kadar ben sevdana mahkum sevdalar ağlamaya