Ayrılık Çıbanı

seni de vuracaklar bir gün ey ayrılık! dilimin paslandığı cümlelerde yoksul ay çığlığı kimsesizlik olur ,çöker tenime çaresiz üşümeler sarar dört bir yanımı birikir avucuma isyanlar dokunur ciğerime gitmelerin farzet ki imlası bozuk bir şairin sabahın cılız mahmurluğuna yenilişi bu söylenmelerim farzet ki sürgüne gönderilmiş güneşin loş bir geceye kanaması.. ya da yasaklanmış bir şarkının sessizce ,içten içe söylenmesi senide vuracaklar bir gün.. ey ayrılık! cigara kokulu dudaklarında eşkiya gülümsemesi hançer olur,kanar göğsümde ayrılık çıbanı işgal eder sol yanımı yitirir nabzım atişlarını dokunur gözlerime gitmelerin farzet ki bir bebenin gözyaşları kadar günahsız farzet ki kurutulmuş bir gülün defter arası titremesi bu söylenmelerim farzet ki yazgısına buz kesmiş bir kardelenin ılk cemreye kanaması ya da ucu yanık bir mektubun seslice,bağıra çağıra okunması senide vuracaklar bir gün ey ayrılık! şimdi duy sadece duy beni adını bile koyamadığım gitmelerin varken hafızamda en ücra yalnızlıklara terkedilmiş mevsimler gibi bırakılmışken gardiyanı olabilirmiyiz aşkın.. senide vuracaklar bir gün ey ayrılık! senide..