Efkarın Ağrısı Sarıya Çalar

güz yanığı öpüşle kutsanır uykular yürek göç eder karanfil sızısına göz karası serilir dünlere efkarın ağrısı hep,sarıya çalar düşlerde göğsümde eylül kokan şarkılar vedalar doğurur ardınsıra genzim hazan dolar dile düşer yokluğun pas kokar tüm sözlerim gündelik acılar buz keser bağrımda kederli sokaklarda sabahlar yalnızlığım bir ben kalırım bir,ay ışığı kan çanağı mevsim yorgunluğunda.. şimdi yoksun ya bir yanım üşür yağmurlar birikir saçlarımın arasında dudaklarımın yokluk kısmı kıvranır her adını andığımda susmak ne kadar marifettir ya da ölmek ayrılık coğrafyasında nasıl bir cümle bu sensizlik... hep hüzün doğurur sessiz harfler yüreğimi kuşatırken.. efkarın ağrısı sarıya çalar sen benden giderken.. beni sensizlikle vururken..