Ne adı olamaz

tutuştu yüzümün en serseri hücresi: Gözbebeğimin ortasındaki dev mozaik hücre yoksa katlanılabilir mi sanki bu ömre -ki batırılıp çıkarılmış batırılıp çıkarılmış zehirden zehre... gitsem, biliyorum, çocukluğum küsecek bana kırmak istemiyorum yazılmamış mektuplarımı bütün mekteplerde aşkımı yaramazlık ederler ve kuvvetli dudaklarda, biliyorum, ne çok özlemim vardır... kendi adımla çağırdım ölümü çoğu hep hayat koştu geldi o hayat ki çocuktu saftı temizdi ve ölüm kadar güzeldi... şimdi ellerimde, dehşetin cenini kımıldıyor azot dönüyor gökten toprağa, topraktan göğe nasıl sevdalanmışsam meğer sana ey kavga tıpkı sevdalandığım gibi ölmeye... patladı işte gençliğimin en lüzumlu penceresi adını adıma sapladım: İntiharlar kanadı unutabildikçe artacak korkularım korktukça da ezberleyerek susuyorum kaçını sevdim, kaçını vurdum, kaçını bıçakladım sen olsun, sevme beni korkuyorum 23 şubat 1988