Yaşayacaksın

Bu kıyamet, kış gecesi, odunsuz düşler. Halim duman, kuyunun içinde geziniyor, yaralar. Hangi dala tutunsam, başını eğer anlamsızlıktan. Bir türlü yetişemez, gelecek denen terörist. Bir adımda yıldız, diğerinde kainat. Hep bir arayış değil midir, insanın özü? Aşk, özlemekle güçlenmez mi? Yıllar var ki, harabeye dönen adam oldum. Yıktım, yaktım, estim, sonsuz bir meşale gibi. Ne hayat kaldı yaşayacak, Ne de akacak gözyaşı. Hep bir kurumuşluktu, aramızdaki ayrılık. Bana sormayın, güzel miyim dye. Artık hangi yüze bakacağımı bilmiyorum. Milyon kere çarpmışlar, sevgilinin siması. Ondan bir göz görsem, delicesine aşık. Ona ait söz bulsam, yarı çıldırmış filozof. İşin sonu nereye varır, bilemiyorum. Benim yaşayacak kaderim kalmamış. Hep acı mıdır, hayatın tuzu ve biberi. Bakın anama, sofraya aşk koymuş. İştahla yiyorum, nefes almadan hatta. Ama sonunda sindirilemeyen ayrılık. Mide kanseri oluyor, umut denen tedavi. Hangi şarkıyı dinlesem, sessizce dolaştığımız sokaklar. Ellerini bırakmadan öldüğüm topraklar. Nasıl kıyarım, nasıl çekip alabilirim seni, ömründen. Yaşayacaksın, benim gibi olmayacaksın. Benim olmadığım yerde, Sen yazacaksın. Eylül 2009