İntihara Cevabımdır

uzaklığına sıraladığım sözcüklerimin ağırlığı yok tutunamadığım yüzlerin sözcüsüyüm hepsini asıyorum kuytu köşe bir yerlerde cinayeti değil intiharı azmettiren öfkenin soğukluğu sarıp sarmalıyor avuç içimin her çizgisini ölümümün şekli saklı dudak uçlarındaki kurulukta yutkunuşların elveriyor gelecek cevaplarının keskinliğini yapamadım ki söyleyeyim acı acı gülümsemelerin katık olduğu seslenişlerim engelledi onu ve siliverdi anıların gözlerindeki heyecanlı bekleyişini uzaktan gelen bağırışların ayrımını yapamadan susarak teslim etti günahın soğuk ellerine kendini öyle bir inancın sonucuydu ki yaptığı anlamsızlık gelgitlerine uzandığı anları düşünerek uyudu seslenişlere aldırmadan