İntihara Meyilliyken...

Bir tek Sen ! dediğim kadınım olmadı benim. Gönlümü astığım uçurtmaların kurudu gövdeleri de kırk yarayla kalktım tüm düşüşlerimden. Kırk yara / kırk yamanın altında. Bu yüzden bakirliğimden sızan kanı silmeyişim... Dertleriyle zehirlendiklerim, gün dolmadan yırtıp attılar tenimi ki ayın ondördü kadar lekesizdi. Uğraş verdiğim cümlelerim buğulandır[a]madı kadın'ın gözlerini. Bu yüzden benim için ağlayan bir kadın görmeyişim... Dinlediğim sevda masalları gönlümü yaktılar sonlarında. Boğulup kaldı aşka dair ne varsa dilimin ucunda. Bu yüzden aşk şarkılarında çekip gidişim... Kaç kez döndüm kadehlerin kenarından, duygularımı asarken meydanın ortasında kadın'ın gözleri önünde ya da sigara yanığı dudaklarım küfürleri utandıran isyanlar ekerken semaya. ............ Melekler yüz kızartıcı suç saydı da ibadetlerden men edildi dilim. Bu yüzden zor zamanlarda Tevbeye gidemeyişim... Nasıl kokar kadın'ın zarif teni ? Nasıl sarar ruhu saçlarının yeli ? Nasıl tutar kadın sevdiği eli ? Nasıl yakar adamı hasretin matemi ? Bilmem... Bu yüzden kadın'ın gözleri önünden geç[e]meyişim... Bir tek Sen ! dediğim kadınım olmadı benim. Şiirlerin dilindeki isimler uydurma, hikayeler devşirme hayal kırıklıklarımdan kapanmış perdelere bahane. Nasılsa dünyaya geldim ya ben vardır hayır. Bu yüzden intihara meyilliyken cesaret edemeyişim...