Gidişin Dipsiz Kuyulara Çekti Beni

Bu anlamsız ayrılık Yıldırım gibi düştü içime Kararlıyım artık caydım sevmekten Tenimi dağlasa içimi acıtsa da Seni unutacağım istemiyerekten Dönmeyeceğim sonum ölümde olsa Çığlıklarım gecenin sessizliğini yarsada Bu kudurmuş kavgalarımız bitirdi bizi Benim bu acılarıma ağlamalarım bile yetmez Ölmeliyim ben ölmeliyim Geceler boyu sevişmelerimizi hatırlamak Beni teselli etmez artık Hiç bir şey bu kadar koymadı bana Gidişin dipsiz kuyulara çekti beni Kör oldu gözlerim yazdığın son vedanı okurken Biz rüyalarımızda bile beraberdik Tenim teninle buluştuğunda kor gibi yanacaktık Biz birbirimizin olmalıydık Bu kavgaları geride bırakarak Şimdi ben yastığımdan utanıyorum Onu her gece gözyaşlarımla ıslattığım için Biz ayrılmamalıydık Çünkü bu iki yürek çok hasret çekmişti Bir gün kavuşmayı bekleyerek O hüzün kokan aşkım gitti gideli Ben artık şarkı dinlemiyorum Onlar bile ağlama makamından çalıyor Şimdi dudaklarımda Buruk gülümsemelerim bile olmayacak Ben onu hala ÇOK kıskanıyorum ÇOK Tıpkı tedavisi mümkün olmayan bir hastalık gibi Ve biliyorum ki o beni affetmiyecek Korkuyorum bir daha asla bana dönmeyecek Pişmanlık duyuyorum şimdi Ama galiba seni kaybettim canözüm Hani sen benim katran karası gecelerimin ışığı Yüreğimin yanığıydın Ben bu koskocaman evrene sığamıyorum artık Suçluysam söyle bana kendimi nasıl affettireyim Ah bitanesi ah Gitmek için nasıl da acelen varmış Bu kadar mı bıkmıştın benden Bekleyeceğim sen bana gelmezsen Ben sana geleceğim Kirpiklerinin ucuna takılıp orada ağlayacağım seni sonsuza dek sevmeye hazırım Sen bana geri dönmedikçe Bu şiirin finalini hiç yazmıyacağım