Evvel Zaman İçinde Aşk

"evvel zaman içindeydi kim kaldırdı kalburu yerinden lirik bir şiirin son dizesinde gömülmüştü geçmişe" efsanesi yalnız ruhun çıkageldi eski bir kokuyla sarıldı boynuma…vakitli vakitsiz öten bir horoz gibi koyuverdi önüme sorgusuz vadesi dolmuş bir yaşanmışlığı ağısı düştüğünde yüreğe zakkum çiçeklerinin acı bir tat bırakmıştı derin izi gidişin hançeri batırıyordu sinsice kahrolası şeytanı perili öykülerin son sözünde vurulmuştu gün yoktu adresi zalim vedaların ve orta yerinde kalmıştı sözler nadide bir sızının çok istedikçe ellerim ellerini lanetler okudu dilim karanlık ayazlardaki kimsesizliğe nefret kustu yüreğim acıdıkça içim…hep…senden yana irdelemeden bitti her şey ses çıkarmadan hiç…itiraz etmeden noktayı koyduk ve attık virgülleri dipsiz kuyulara…habersiz herkesten yüreği vuran bir şarkıyla çıkıyor anıların arasından kimi zaman şiirlere bezeyip kendini vuruyor göğsüme deliliği kızıl bir densizlik ve şiddetle ama eskidi artık aşk bilinmeze düştü düş soldu bir bir goncaları rengârenk düşverenlerin aşk şimdi evvel zaman içinde ve yazık ki gökten düşen üç elma da yok sevdalı yüreklere dilimden dökülen bu eski aşk masalında