Neye Benzerim?

bana sen neye benzersin diye sordun mesela daga benzemem hem dag kadar heybetli de degilim daglar ki ihtişamlidirlar ama bir o kadar da yalniz göge bakar bakar dururlar yapayalnizdirlar kirda bir çiçek, bir papatya mi? papatyaya da benzemem hep beraber yüzbinlercesi güle oynaya geçinip giderler ta ki bir el koparip alana kadar bir baharlik mutluluk bir koparimlik can alimlidirlar... ama hepsi o kadar... Aya da benzemem bilesin dünyaya aşik mi aşik bir bakişina deli divanedir erişilmezlik ona mecburiyettir bir bakarsin gün kadar parlak bir bakarsin gecedir kapkaranlik aşki ona eziyettir bilesin ki çaresizdir, derbederdir... balik da degilim.. ne denizim, ne kayik... evet bazen geceyim.. bazen aydinlik yaklaşinca sicak.. öpünce serin ama inan bana güzelim hiçbirine benzemem ben bilesin belki yalnizligim daglari aglatir eser eser deli rüzgarim bazen de kirlarda civil civilim mis gibidir kokum ama bir koparttilar mi beni geçmişime takilir koparttigim güllere aglarim aşigim bilesin dünyami bulmuşum döner döner başim çekimine kapilmişim biliyorum ama Ay’ın yanında daha bir çaresiz daha sessiz kalırım bilesin... balıklar denizlere küser kayıklar yüzemez olurlardı inan bana denizin tuzu çekilir, rengi kaçardı bilselerdi beni, bir zamanlar sevdiğimi doğa sana da küserdi bana da... peki ben neye mi benzerim hayır güzelim... bilesin ben bir tek kendime benzerim bazen kısılsa da sesim, atsa da rengim bu benim... bu söz benim, bu yürek benim sevmesen de güzelim... beğenmesen de bu benim sevgim... bu benim...