Tutarsam Namerdim Elini

karmaşık çizgilerle çiziyorum geceyi tel tel hasretimi ekiyorum şakaklarımın nadasına kıskanç yıldızlara parlaklığını satıyorum umudun kimsenin görmediği bir şafağa geriliyor kollarım altını boşalttığım devrik dağ heybetiyle en tepeye dikiyorum acımın gönderini gelme ! tutarsam, namerdim elini nevin bir yanılgıdan sıyrıldım geçemediğim durağında kaldım sözünün zamanın sarkacında yaşanan bir an yabaninciri aldanmışlığında hançerledi ömrümü mor memende şehvetim /etinde basiretim fişlendi dilim çözüldü işkencende / sattım seni gelme ! tutarsam, namerdim elini bu puslu mevsim, bu tufan, bu iblis yağmuru izlerine çöken bu beyaz örtü ! hokkabaz anlamaz ! parmaklarımı kesen soğuk nefesin buğusunda adına çoban hatıralar bütün faili meçhullerde adımın geçmesi hücrelerden güvercin uçuran sesim küflenmiş sıra peykelerde dermanım alnımın ortasında suçlusu yazılı sevdamın bilme ! duvarlarda yumruk izlerimi gelme ! tutarsam, namerdim elini gidişinden geriye, birkaç kırık diş üç beş derin çizgi daha yüzümde değişen nakaratıyla o eski şarkı iki paket sigara ve hayli demli çay sayamadığım kadar intihar kaldı daha, üşümedi çocukların sırtları daha, sıcağım sevdanın kırbacında gözlerimden geçen bu melez aydınlık annemin gelinliğine çevirir yüzümü kırmızıya çalar uykusuzluğum belinde sözüme mikrop bulaştıran zaaf şekilsiz ceninlerini doğurur sancımın kimsesizliğimi örten karton yorganlarla dilencilerin yüzlerinde eskitirim seni gelme ! tutarsam namerdim elini düş kur kadehlerin gölgesinde kır, dök, dağıt saklandığım en derin yerini kırılsın kollarım ! sararsam ince belini sende sevdayı Azrail gördüm duy ve rahatlat kendini tutarsan ! namertsin elimi