Ağlayan Rüzgar

Belki zaman harcayacak bizi, Umarsızca savrulacak düşlerimiz, Dört bir tarafa, Belki, belki geri dönmeyeceksin, Bir hayal olup saklanacaksın masallar ülkesinde Seçme hakkım yok ki Lanet bir rüzgar ensemde Dönemiyorum geçmişe uçuşuyor hayallerim, Vuruyor alnımın ortasına bir şamar gibi geçmiş hatalarımı şaklaban rüzgar Yalnız yalnız bir şey var dokunamadığım Hissediyorum ama korktuğum Biliyorum sen de göçebesin yaban ellerde gazelle savrulan rüzgar gibisin çarpacak bir duvar, tutunacak bir dal peşindesin yok be zaman kavuruyor aşkları ne ki sence? Ömür ne ki.? Kaybettiğinde bir şeyi dönüp özlediğin mi? Ne ki sence kırdığında bir kalbi, tarumar ettiğin bir gönlün ardından duyduğun pişmanlık mı? Geride kalan hiçbir şey yok, olması da gerekmiyordu zaten. Kurumuş güllerim gönül bahçemde, sen gittikten sonra açmadı sardunyalar, kahretsin, bastıramıyorum çığlıklarımı, sokaklara çıkıp haykırmak istiyorum, kaldırımlar, ıslak kaldırımlar kayganlaşıyor, kayıp gidiyorum bir meçhule tutan yok ellerimden. Yalnız ve bitkinim korkutuyor beni sessizlik, sesini arıyorum zifiri karanlıklarda, bu bendeki pişmanlık mı bilemiyorum, ama hep aynı son klasik pişmanlık teraneleri kaybedileni kaybettiğinde anlıyor insan, farkında olmadan emiyor yüreğimi yalnızlık, rezil bir şey bu karabasan gibi çöküyor üzerime, kazıklı bir humma sancısıyla eritiyor beni. Böyle bir acı yok aslında, herkes çeker zannedersin ama uzun süre dayanamazsın. Aşk acısı değdiği yer ufak,açtığı yara kanser gibi, sarıyor ve tüketiyor direncini, iflas ediyor iraden, düşünemiyor, anlayamıyorsun, bir geçiş dönemi zannediyor ama bitiremiyorsun zamanı, yok be, benim harcım değil aşk, korkutuyor beni terk edişler, o kadar güçlü değilim, bu mu tatlı bela dedikleri, olmaz olsun, biliyorum dönmezsin artık, ama şunu bil ki, hep ağlayan bir rüzgar olacağım peşinde.