Sen Yaktın

güneşi tuttum da ellerimle, yanmadı yüreğim, avuçlarım acımadı güldüm bile kendi kendime, heyecanla savurdum duygularımı her yana, dağıldım birden parça parça oldum, ama yüreğim, yüreğim dayanamadı senin acına. aldım güneşi, vurdum da yere, zaten ne işi var ki orada aydınlatmıyorsa dünyamı, varsın olmasın, zaten hep karanlık, boşa bir ışık bekleyişi, boşa insanın ümitlenişi. tuttum güneşi, ateşi tuttum okşadım, sevdim sıcaklığını, senin sıcaklığın kadar yakmadı yüreğimi. haklıymış yıldızlar, her gece tepemde dolaşırken, bir ışık kümesi her biri ama yok fayda, her uzandığımda uzaklaşan parıltılar onlar, belki, belki bir ümit yakalarım, tutarım, okşar, severim diye, onlarsa dönüp umarsızca haykırışıma gülerdi. bir sen yaktın, bir sen aydınlattın yüreğimi, söndüremedim o yangını başaramadım kül etmeyi, şimdi geçmiş zaman hatalarımla yokluyorum kendimi, meğer ne kadar gaddarmış yangın yüreğim, daha ötesi yok bitiriyorum kendimi, yakıyorum, kendi kendime kendi bedenimi.