Beklenen-

Masada iki fincan kahve vardı Oysa tek başınaydı Belli ki beklenip gelmeyen biri vardı Hava soğuk hava ayazdı Üşüyen ellerinin farkında bile değildi Bir âmânın bakışkarı kadar kör Anlamsız bakışlarla Öylesine çalmayan telefonuna bakıyordu Sonra martıları seyre koyuldu Bir ara bir şeyler arar gibi başını kaldırıp Yağmur bulutları yüklenmiş gökyüzüne baktı Gökyüzü kadar yalnızım diye mi mırıldandı ne Yüreğinde çoğalan buzlu bir hüzün Gözlerine yansımaktaydı Öylece bakarken sessizce gökyüzüne Kimsesiz, unutulmuş ve sahipsiz İki damla yaş süzüldü gözlerinden Soğuktan üşüyen elleriyle yaşlarını silip Dudaklarının ucuyla yavaşça garsonu çağırdı Soğumuş fincanları toplarken garson Hesabı ödeyip toparlandı Kaçmak istercesine kendinden her şeyden Kimsesiz bir çocuğun gölgesine sığınıp Tarifsiz acılarını yüklenerek Şehrin karanlık kalabalığında tek başına Hüzünleriyle birlikte kayboldu Arkasından baka kalmıştım Sol yanım sancıyordu Ben miydim giden yoksa! Yoksa! Kalıp ardımdan bakan o muydu?