İnsan Dediğin

Akabinde suretin asılır en işlek yerine zihnimin. Bir muamma olup takılır boynuma utanç, Kendi hakikatlığına ağlarken acılar. Ben o ihanetlerin infazında kaybettim insafımı. İnsan dediğin; . arada bir . bazen . aynada kendi suratına tükürmesini bilmeli... Kuzguni bir göğe yaslanırken aşklar. Umut ufukla özdeşleşti artık... Uzak Yaramaz dürtülere kapılır ya akıl, şehvetine müptela olur ya her canlı. İşte bu nedenle; İnsan dediğin; . arada bir . bazen . aynada kendi suratına tükürmesini bilmeli