Seninle İstanbul

Geçmedik sokak bırakmadan hakkını vermedikleri çamura, kaldırım taşlarına, su birikintilerine Defalarca basarak İstersen kaçamak sevgililer gibi sessizce en kuytu köşelerden geçerek tüm insanlarla saklanbaç oynar gibi istersen cesurca bağıra bağıra en gözde mekanlardan herkezin içinden geçerek sihirli lamba oynarcasına Sana istanbulu anlatmak istiyorum. o bıraktığın yerden yeniden filizlensin tam istanbulun göbeğinden ver ellerini, kalem izleriyle kirlensin kırılsın tükenmez hüzünlerimiz kimbilir belki barışın simgesi bir güneş doğar üstümüze marmara öylece ısınır seni ister benden başka kimse üryan görmesin diye seni arzusunu taşlarız bu koca denizin Sana istanbulu bir bahar sabahında yeniden çizmek istiyorum Ama sen kaçarsan benden canlansın gözlerin, yanaklarından aşağıya belki mavi bir alev olur yüreğinde uyanınca her sabah esaretini hatırlarsın bana esaretini ki sonsuza dek esaretini ki istediğin şehirde ol an ve an ruhuna işledi bu kilit belki bir hayaldir sana istanbulu anlatmak ellerini tutup yaşatmak seninle gökyüzünü ince ince yağmur düşürmek kaldırımlarına ağaçları sallamak yaprakları kenara itmek belki bir hayaldir ne sen İstanbulu bensiz hatırlayabileceksin ne ben seni bu şehirden başka bir yerde düşünebileceğim camları kırılıcak perdeleri açık olan her evin ta ki seni bulana kadar bu çaresiz sokaklarda bu çaresiz sokaklarda seninle ağlayacağım belki bir gün, mavi gök çok ağır gelir de omuzlarıma üstüme çöker tüm endamıyla saçlarım öz renginde kendini bulur da Hayalinden başka kimse beni tanıyamaz belki bir gün benim için İstanbul'da kıyamet kopar da Seninle ölürüm...