شمارهٔ ۱۱

ای بلبل جان چونی اندر قفس تن ها تا چند درین تنها مانی تو تن تنها ای بلبل خوش الحان زان گلشن و زان بستان چون بود که افتادی ناگاه به کلجن ها گویی که فراموشت گردیده درین گلخن آن روضه و آن گلشن و آن سنبل و سوسن ها بشکن قفس تن را پس تنتن تن گویان از مرتبه گلخن بخرام به گلشن ها مرغان هم آوازت مجموع ازین گلخن پرنده به گلشن شد بگرفته نشیمن ها در پیش دام و دد معوا نتوان کردن زین جای مخوف ای جان رو جانب مامن ها ای طایر افلاکی در دام تن خاکی از بهر دو سه دانه وامانده خرمن ها باری چو نمی یاری بیرون شدن از قالب بر منظره اش بنشین بگشاده روزن ها ای مغربی مسکین اینجا چه شوی ساکن کآنجاست برای تو پرداخته مشکن ها