شمارهٔ ۱۴۱

ش شمس مغربی
0 Altın Yaprak
کو جذبه که آن بستاند مرا از من کو جرعه که تا گردم فارغ از من کو باده یی که تا بخورم بیخبر شوم از خویشتن که سخت ملولم ز خویشتن کو آن عزیز مصر ملاحت که تا دمد یک دم خلاص یوسف جان را از جنس تن کو ساقی موءید باقی که در ازل بودی مدام نقل و میم زان لب و دهن در حالتی چنین که منم دردمند عشق درمان دردمن نبود غیر درد من ای ساقی که مستی از باب دل تست از روی مرحمت نظری بر دلم فکن چشمت بیک کرشمه تواند خلاص داد چون من هزار خسته درون را از این فتن مشکن دل شکسته مارا که پیش از این از خود شکسته است از آن زلف پر شکن در حلق جان مغربی انداز زلف خود اورا بدست خویش برار از چه بدن

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.