شمارهٔ ۱۵۳

آنکه عمری در پی او می دویدم سو به سو ناگهانش یافتم با دل نشسته روبه رو آخرالامرش بدیدم معتکف در کوی دل گرچه بسیاری دویدم از پی او کو به کو دل گرفت آرام چون آرام جان در بر گرفت جان چو جانان را بدید آسوده گشت از جست و جو ای که عمری آرزوی وصل او بودت چرا از پی آن آرزو نگذشتی از هر آرزو تا به کی سرچشمه خود را به گل انباشتن جوی خود را پاک کن تا آیدت آبی به جو آب حیوان در درون وانگه برای قطره ای ریخته در پیش هر دانا و نادان آبرو مطرب آن مجلسی خود را مکن هرجا گرو طالب آن باده ای بشکن صراحی و سبو ناظر آن منظری بردار از عالم نظر عاشق آن شاهدی بردار چشم از غیر او نیست بی او چون که نایی روی از وی برمتاب بی رویت چون نیست آبی دست را از وی مشو دارم از دل سرفرازی کاو ز عالی همتی درد و عالم جز به قدسش سر به کس نارد فرو مغربی چون آفتاب و مشتری در جیب جست باید اکنون سر به جیب خویشتن بردن فرو