شمارهٔ ۱۶۰

منم ز یار نگارین خود جدا مانده به دست هجر گرفتار و بی نوا مانده نخست گوهر با قیمت و بها بودی به خاک تیره فرو رفته بی بها مانده فتاده دور ز خاصان بارگاه ازل اسیر خاک ابد گشته در بلا مانده مقرب در درگاه کبریا بوده به دست کبر گرفتار و در ریا مانده به چار میخ طبیعت بدوخته محکم به حبس شش جهت کون مبتلا مانده هر آن که دید مرا گفت در چنین حالت ببین ببین ز کجا آمده کجا مانده شب است و راه بیابان و من ز قافله دور غریب و  عاشق و مسکین ضعیف و  وامانده کجاست پرتو حسنت که رهنما گردد که هست جان من از راه و رهنما مانده شده ز دوری خورشید مغربی حقیر به سان ذره ی سرگشته در هوا مانده