شمارهٔ ۲۰
و وفایی مهابادی
0
Altın Yaprak
ای فتنه عالم به نگاه این چه جمال است
کز وصف جمال تو زبانم همه لال است
جانا دل من سوخت ز داغ لبت آخر
تا کی دل من تشنه ی این آب زلال است
بگذار که قربان شوم این شمع رخت را
در مذهب ما سوزش پروانه وصال است
ما را هوس وصل لب و زلف تو هیهات
عمر خضر و آب بقا فکر محال است
این طلعت زیبای ترا مه نتوان گفت
کاین ثابت و آن سوخته ی برق زوال است
شاید به دمم فاتحه ای عین کمال است
کس ماه ندیده است که در عین کمال است
دور از تو چنان زار و نزار است وفایی
گویی که زمهجوری خورشید هلال است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş