شمارهٔ ۱۰۷
م مهستی گنجوی
0
Altın Yaprak
در ره چو بداشتم به سوگندانش
از شرم عرق کرد رخ خندانش
پس بر رخ زرد من بخندید به لطف
عکس رخ من فتاد بر دندانش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş