شمارهٔ ۱۵۱

قدح زمرد و می لعل و دست ساقی سیم خزینه ای به کف آورده ام به یک تسلیم نهان به سینه درخشنده گوهری دارم که نام آن نه در است و نه زر و نه لعل و نه سیم خزینه های دگر دارم و نمی گویم که پیر میکده ام داده این چنین تعلیم هزار شکر که کارک به مدعای دل است شراب بی غش و من مست و می فروش کریم به جای خون دل و آب چشم و ناله زار نشسته روی به رویم شراب و یار و ندیم به هر دو زلف تو دانسته می کنم بازی که تا ز غصه دل مدعی شود به دو نیم ز دام زلف دلم را دگر رهایی نیست به حیرتم که خلاصی چگونه یافت نسیم خمی که داشت فلاطون به جز خیال چه داشت کسی که پی به خم باده برد اوست حکیم نظر به سوی کرم به که دل به فکر عذاب امیدوار خورد باده غصه صاحب بیم رضای دوست اگر جان طلب کند مجذوب بگو به چشم و بکن سجده و بشو تسلیم