شمارهٔ ۱۶۶

ما به این در ز پی برگ و نوا آمده ایم دردمندیم و به امید دوا آمده ایم چون توان آمدن از عهده این شکر برون که به امید به درگاه شما آمده ایم با وفا مهر تو از روز ازل پیمان بست بر وعده آن مهر و وفا آمده ایم به هوای سر کوی تو ز گلزار بهشت هم ره قافله باد صبا آمده ایم از سر شام عدم تا به سحرگاه وجود به هواداری آن زلف دو تا آمده ایم طاق ابروی کجت در ره دل قبله نماست ما به این دیر پی قبله نما آمده ایم یک جهان آتش دل شعله ور از کوی تو شد از پی آتش این طور لقا آمده ایم خاک می خانه شود جام جهان بین به کف آر تا بدانی ز کجا تا به کجا آمده ایم دو جهان را به سر خوان کرم خواند کریم از عدم جمله به آواز صلا آمده ایم از بیابان حرم تا به در دیر مغان همه جا بر اثر راه نما آمده ایم خاطرم جمع و دلم شاد و لبم خندان است به امیدی به در لطف خدا آمده ایم به هوای من و مجذوب ز گلزار بهشت بهر تسلیم به درگاه رضا آمده ایم