شمارهٔ ۱۹۴
م مجذوب تبریزی
0
Altın Yaprak
آن شب کز آتش می گردد چراغ روشن
پروانه می کشان را گوید چراغ روشن
پروانه ها چو بینند ساقی ست شمع مجلس
ما شب به خیر گوییم ایشان چراغ روشن
با شمع دل که دایم با یاد عارضت سوخت
باشد همیشه ما را کنج فراغ روشن
مستان به سر گلشن گل گل شکفته بخرام
تا گردد از جمالت اطراف باغ روشن
رخشان تر از کواکب آید به چشم افلاک
نرگش اگر ز رویت سازد چراغ روشن
از آب و رنگ حسنت اشکم شده است رنگین
چون لاله پیش خورشید در باغ و زاغ روشن
عمری دماغ باید در جست وجوی دل سوخت
این شمع را نسازد هر بی دماغ روشن
این کاسه های پرخون کی سرخ رو کنندت
چون لاله تا نسازیی دل را ز داغ روشن
این لطف تازه مجذوب الماس ریزه پر داشت
هم مرهمت مبارک هم چشم داغ روشن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş