شمارهٔ ۱۹۴

م مجذوب تبریزی
0 Altın Yaprak
آن شب کز آتش می گردد چراغ روشن پروانه می کشان را گوید چراغ روشن پروانه ها چو بینند ساقی ست شمع مجلس ما شب به خیر گوییم ایشان چراغ روشن با شمع دل که دایم با یاد عارضت سوخت باشد همیشه ما را کنج فراغ روشن مستان به سر گلشن گل گل شکفته بخرام تا گردد از جمالت اطراف باغ روشن رخشان تر از کواکب آید به چشم افلاک نرگش اگر ز رویت سازد چراغ روشن از آب و رنگ حسنت اشکم شده است رنگین چون لاله پیش خورشید در باغ و زاغ روشن عمری دماغ باید در جست وجوی دل سوخت این شمع را نسازد هر بی دماغ روشن این کاسه های پرخون کی سرخ رو کنندت چون لاله تا نسازیی دل را ز داغ روشن این لطف تازه مجذوب الماس ریزه پر داشت هم مرهمت مبارک هم چشم داغ روشن

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.